Dear friends from all over the world,

First of all: Happy Late Birthday to me! 20, I hate itJ I wanted to be 18 forever… But thanks to all of you for the birthday wishes!

I’ve been home 5 days now and reflect on those months in beautiful Ireland. This message will sound very cliché. But sometimes things that sound ‘cliché’ have become ‘cliché’ just because they have a strong truth within them… if you get what I’m trying to say? Anyway:

It’s so strange to come back to a totally different but scarily well-known environment. After a day it already felt like I had been gone for only a week…

This week was crazy, falling from one emotion into the other, seeing friends (even ErasmusfriendsJ) and family again and at the same time being sad for all the friends I’ve lost. I don’t want to go melodramatic but… it must be said, I kinda miss Coleraine, the Internationals and Irish charmJ I’ve been very happy out there and am thankful for all the good times. People ask me what the best moment was but I simply can’t answer that question. An endless line of precious memories cross my mind: wild parties, chill nights in the kitchen, interesting encounters, cultural kicks, exciting trips… It has just been entirely fantasticJ You always tend to romanticize experiences afterwards but it’s the honest truth (ignoring only a few momentsJ); Erasmus was one big ‘crack’ to use an Irish termJ I would do it all over again tomorrow if I had the change!

It made me realize there’s a big planet beneath my feet (I invented this expression; my English is still not very accurate but you know what I’m trying to sayJ) to discover and I’m eager to go on another long journey in the near future. I’ve seen so many things from another point of view and learned a lot about the world and about myself. There are things I would like to change here in my monotonous Flemish life but more importantly and quite contradictory I started to appreciate a lot of things from home; I had to go away to even notice how blessed I am; actually, that’s a disgraceJ.

Like my ever supporting father (and his wife), my loving sisters, grandparents and brother and my lifelong girlfriends I can always count on. But also small things like the comfort of a nice home and having the means to travel. I’m more confident about who I am and know better what I want. At the same time I don’t take myself that serious anymore; everything is relative and you should just have funJ (“chill!”) Happiness can’t be your aim, it should be your lifestyle. Something very important I learned from my International friends. And of course, my social and self-surviving skills have developed tooJ (my cooking for example;-) though I gained weight crazy… we’ll work on thatJ)

Basic line I must thank the K.U.Leuven for this once-in-a-lifetime experienceJ I will try to force everyone who is offered the same opportunity to take it with arms wide openJ

Sometimes I wonder or I dreamt it all…

I want to thank all these people who have made my stay in Northern Ireland unforgettable:

Gretchen (USA), Kirsten (Germany), Arsene + his family (Cameroon), Caleb (USA), Esteban (Mexico), Brendan (Australia), Paul (Ireland), Pamela (Northern Ireland), Carol (Germany), Thomas (Belgium), Kris (Belgium), Jef (Belgium), Annabel (Germany), Johannes (Germany), Philip1 (Germany), Philip2 (Germany), Mauritz (Germany), Benjamin (Belgium), Régis (Belgium), Irena (Germany), Katharina (Germany), Ronan (Northern Ireland), Alex (USA), Kevin (Ireland), Alexis (France), Loribeth (USA), Jack (USA), Claire (France), Rodrigo (Spain), Rowhut (India), Katherine (Northern Ireland), Michelle (Northern Ireland), Alice (Germany), Karen (Northern Ireland), Patrice (Northern Ireland), Marty (Northern Ireland), Maxime (France), Louis (France), Colin (Northern Ireland), Annelien (South Africa), Jen (USA), Ben (Ireland), Katy (Gretchen’s sister), Lindsay (Caleb’s girlfriend), Father Raymond, Vicar John, Doctor Austin, Mrs. Hagan, Mr. Hunter, Manneken Pis for being our national symbol, the nice lady from Coleraine Tourist Information, the people from the International Office, the audiovisual section of Coleraine Library, The International Students Society, Katrien Van Malderen for the advice, Rihanna, Greenday and Gloria Estefan for their amazing tunes and my younger sister for visiting Dublin with me!

Hope you all had a warm Christmas celebration and I wish everyone the best for 2008; stick to those resolutions for a changeJ!

With love,

Sarah*

Afscheidsweek.

Maandagvoormiddag heb ik van het International Office een bon van 25pond gekregen om te spenderen bij Tesco’s. Blijkbaar was ik gelukkige winnaar van een trekking dankzij mijn medewerking aan een enquete over de welkomstweek in september. Ironisch genoeg heb ik de welkomstweek gemist dus was mijn ingevulde enquete niks waard maar achJ Gelukkig dat ik hier nu nog was om die prijs te gaan halen (hoe laat zijn ze daar niet mee)! Daarna hebben de weinig overgebleven Erasmussers samen een verjaardag gevierd en ‘s avonds zijn ik en Gretchen gaan dinneren bij Pamela thuis, een Ierse vriendin. Vervolgens zijn we om 23h Tesco’s binnengevallen om te doen wat je moet doen met een gewonnen bon: SPEND! En liefst aan onzinnige dingen. WC-papier, Microwave popcorn en een fles peperdure Baileys om het afscheid te verwerken. DankjewelJ

Daarna hebben we ons in onze flat teruggetrokken – Maple Lodge was ondertussen een spookdorp geworden... Maar wij achtergelatenen zouden een vet feestje houden met ons tweetjesJ En ja, het was legendarisch! ‘Time of your life’ van Greenday hebben we tot officieel afscheidslied gedoopt en zo’n 10 meegezongenJ

Dinsdag was ik in alle staten: mijn laatste dag!!! Ik had nauwelijks geslapen, so many thoughts running through my mind... Het is zo vreemd om ergens maanden te wonen en dan gewoon te vertrekken! Ik ben ’s morgens een kopje thee gaan drinken bij een bevriende professor, ben nog een laatste keer Coleraine ingetrokken en daarna valiez ingepakt, nog een paar vrienden over de vloer gehad, kamer gekuist, was gedaan en lang, zeer lang voor me uit gestaard...

Woensdagmorgen was het dan zover, afscheid van de University of Ulster, Maple Lodge Flat n°14, Coleraine en Noord-Ierland in het algemeen. Tot mijn verbazing was ik veel minder emotioneel dan verwacht. Het leek ook niet alsof ik op het punt stond voorgoed te vertrekken... Ik heb dan ook op een vrij banale wijze (-> “I’ll see you soon!” (yeah right)) afscheid genomen van Gretchen en Alex en Kevin heeft me naar het station gebracht alwaar ik uitgebreid afscheid heb genomen van Paul (die ik zo goed als zeker terugzie als hij in Juni cyclingcompetitie komt doen in België; dat vooruitzicht maakte het afscheid net dat ietsje minder dramatischJ). De treinrit richting Dublin heb ik de hele tijd zitten denken aan de dag dat ik aankwam en hoeveel er tussen nu en dan is veranderd... Veel. In mijn hoofd toch.

In Dublin aangekomen meteen mijn zus gaan oppikken op de luchthaven. Wat raar om terug een vertrouwd gezicht te zien. We hebben heel de avond bijgebabbeld.

Donderdag hebben we aan Dublin-sightseeing gedaan en ’s avonds naar ‘Enchanted’ gaan zien. Wat een leuke feelgoodfilmJ Daarna naar goede gewoonte verloren gelopen. Ik denk dat ik zo’n uur de weg ben kwijt geweest maar we kunnen wel stellen dat we alle uithoeken van Dublin hebben gezienJ

Vrijdag was het mijn verjaardag – al 20 verdorie – en heb ik een paar leuke kaartjes en smsjes gekregen. Voorts hebben we de kerstmarkt bezocht die niet zo geweldig was en een heleboel souveniertjes aangeschaft. Dublin liep over van de kerstshoppers en met de kerstversiering was het er echt een magische stemming (die af en toe verstoord werd door de massale aanwezigheid van bedelaars...) ’s Avonds zijn we gaan ijsschaatsen, een zeer plezante bezigheid die ik dringend eens vaker moet gaan doenJ

Zaterdag zijn we een dagtour gaan doen in Wicklow-natuurreservaat en hebben we onder andere een setting voor ‘Bravehaert’ gezien (zie foto’s). Echt knap binnenland – ik zal adembenemend Ierland toch wel gaan missen. Gezien Lies een beetje te jong is om het bruisende publeven mee te verkennen zijn we ’s avonds weer naar de cinema geweest; dit keer ‘PS I love you’. Blijkbaar een zeer toepasselijke film, Ierse charmes komen er ruim aan bod en er zijn zelfs scenes in Dublin en WicklowJ

Daarna was mijn allerlaatste nacht op het eiland aangebroken. Ik heb niet goed geslapen. Momenteel zit ik op de luchthaven op mijn vlucht te wachten en het moet gezegd – veel zin om naar huis te gaan heb ik niet. Het is raar en ik heb wat schrik voor het zwarte gat. Maar goed, genoeg emozeik. Als het vliegtuig niet crasht zal ik vanuit het thuisfront een engelse post plaatsen zodat mijn Erasmusvriendjes kunnen lezen hoe ik het stel na het avontuurJ

Veel liefs en tot over enkele uren,

Sarah*

Week 12.

Maandag was er eerst het officiele, universitaire afscheidsfeestje. Het was een kalme maar gezellige bedoening. Daarna ben ik voor een laatste keer naar de Students Union geweest (fancy bar maar ik prefereer toch dat donker hol van een Politika KaffeeJ). Mijn Iers maatje Marty heeft me vertrouwd gemaakt met chocpops met als gevolg dat ik volledig vatbaar was voor het vervolg van de avond: we hebben tot een kot in de nacht zitten meejanken met liedjes in onze keuken om de laatste avond van mijn goede vriendin Kirsten te ‘vieren’. Good fun, maar tegelijk ook zo tragisch.

Dinsdagmorgen heb ik Kirsten mijn vaarwel gezegd... Pijnlijk. ’s Avonds ben ik met de overige Duitse meisjes naar de cinema geweest (‘The Golden Compass’, niet mijn ding hoewel het eigenlijk qua beeldmateriaal wel zeeeeeer cool is).

Daarna weer veel sentiment; ik heb al mijn droevige afscheidsliedjes gespeeld... en nog een paar keer uit mijn bed gebeld door personen die toch absoluut nog een laatste keer vaarwel wouden komen zeggen... Mja, allemaal zatjes natuurlijk. Het is een zeer vreemde, bijna fatalistische sfeer dat je mensen zo lang heelderdagen hebt gezien en die dan plots uit je leven moeten verdwijnen. Je zou van minder emotioneel wordenJ

Woensdag is er een grote lading vriendjes vertrokkenL En heb ik me verdiept in mijn laatste essay.

Donderdag heb ik mijn slaaptekort ingehaald en ’s avonds met Caleb en het rugbyteam naar de Anchor geweest. Het was er niet zo fantastisch. Ik was nochtans van plan het varken uit te hangen nu ik geen academische verplichtingen meer had.

Vrijdag stond er de ‘massive goodbye party’ op het programma. Weer nauwelijks muziek. Maar het was cosy. En ik heb afscheid moeten nemen van zowat iedereen, mijn goede Amerikaanse vriend Caleb in het bijzonder...

Vanaf zaterdag zat er voor de overgebleven Erasmussers niet veel anders op dan samen te klitten om de tijd te doden. We zijn naar Portrush geweest alwaar Gretchen met swimsuit een duik in het water heeft genomen. In ben er tot mijn middel ingeweest. De truc was blijven rondrennen en dan voelde je de koude niet zo + na een tijdje wordt alles volledig gevoelloosJ Het moet gezegd: het was 5°C, het water was wellicht een paar graden warmer maar tochJ Het heeft een uur geduurd eer ik mijn voeten weer voelde maar het was wel een geweldige kick. Ik heb zelfs spijt dat ik niet all the way ben gegaan. Daarna zijn we een warme choco met een toefke slagroom gaan drinken en toen we naar de campus terugwandelden waren we zo onderkoeld dat ik niet kon geloven dat ik een half uur lang mijn 2 paar truien, fleeze, jas, muts, sjaal, handschoenen, dubbele sokken, jeans en winterondergoed had uitgedaan... BevriezenJ Soit, een mens mag al eens zot doen, zeker op Erasmus!

Zaterdagavond heeft flatgenote Karen ons uit onze staar-uit-het-raam-en-vertel-de-meest-onzinnige-en-overbodige-dingen-aan-elkaar-bui gered door ons haar uitgebreide filmcollectie aan te bieden. Vanaf dat moment was verveling uitgeslotenJ

Zondag zijn we gaan shoppen in Belfast. Supergezellige kerstmarkt! Die heerlijke sfeer toch. Ik heb de meest geweldige Gluhwein ontdekt en voorts me aardig ingehouden door enkel kerstkaartjes te kopen in de Disney shop (met Tinkerbell op, mijn favo Disney karakterJ). Maar wel veel kado-ideeen opgedaan voor in Dublin.

Zondagavond zijn we naar the Harbour geweest, blijkbaar is het in die toffe pub elke zondag dikke promotie... en dat moeten we de laatste zondag ontdekkenJ Nuja, 1,5pond voor een shot Baileys is nog altijd akelig duur in vergelijking met mijn geliefde fakbars (doorgaans is het hier 2,5pond voor alles – bier, alco pops, shots – zelfs in de Students Union). Voorts heb ik overgebleven Erasmussers (die zijn schaars geworden) ontmoet die echt zoooo funny warenJ Ongelooflijk jammer dat ik die meisjes niet eerder heb leren kennen! Al kregen ik en Gretchen wel een ‘WTF?’-cultuurschok door ons heen toen die dolle grieten foto’s van elkaars boezem begonnen trekken. Die Duitsers tochJ

Mijn volgende post zal vanuit Dublin zijn, vlak voor ik het vliegtuig naar huis neem...

Groetjes!

Beste vriendjes en vriendinnetjes, familieleden en anderen thuis,

Ik dacht deze week eens niet te posten omdat mijn vorige post nogal povertjes was maar blijkbaar zijn er toch een heleboel mensen die deze crap echt lezen dus  ->

Goed dan. Week 11.

Maandag ben ik nog eens naar de Students Union geweest, weer een geweldig flirterige bedoening. Die Ieren zijn nogal playboys, veel erger dan de Spanjaarden of Italianen waarvan je dat meer zou verwachten. Dinsdag was er het afscheidsfeestje van de International Students Society: gratis pizza en ‘Charlie and the Chocolat Factory’. Wat een bangelijke film, I love Jonny Depp!

Woensdag ben ik voor de laatste keer met heel de internationale bende naar nachtclub Kelly’s getrokken. Een keer teveel als je het mij vraagt. Wat een onsympathieke club, zo echt een plek waar je terecht mag vrezen dat een of andere voze perverse gefrustreerde pummel drugs in je drankje komt steken. Soit, ik heb me wel een beetje geamuseerd natuurlijkJ De internationals zijn nog altijd ongelooflijk goede dansersJ Op het einde was de vestiaire wel tijdelijk mijn sjakos kwijt en heb ik daardoor de bus terug gemist maar soit...

Donderdag zijn we 'Fish and Chips' gaan halen (de Ierse variant van het Belgisch frietkot - maar fritten worden wel nooit met mayonaise gegeten; hun maag draait daarvan om... Salt&Vinegar is hier de standaard) en hebben de film ‘Fight Club’ gezien, lekker gestoordJ

Vrijdag ben ik met de meisjes van Portstewart naar Portrush gewandeld langs het strand. Windgevaar maar zucht... het is hier zo mooiJ

Vrijdagavond zou ik weer een film zien (het is misschien al opgevallen dat er hier eigenlijk niet veel te doen is 's avonds dan film zien en thee drinken) bij mijn Ierse vriend Paul maar we hebben eigenlijk gedurende de hele film zitten kletsen.

Zaterdag heb ik mijn ‘Brave New World’ afgelezen en savonds was er een Kerstfeestje (weer van de Internationals natuurlijk). Nuja, feestje. Voor muziek was niet gezorgd dus was het eerder een get-together. Ik heb Mexican Esteban goed leren kennen; hij komt 26 december naar België en ik ga hem rondleiden (met de Walen). We hebben zo’n half uur hysterisch gelachen met het concept ‘Manneken Pis’. De Walen waren trouwens heel geshokeerd dat ik dat ventje nog nooit echt heb gezienJ Tja zo gaat dat. In je eigen land ben je gewoon niet geïnteresseerd, en wij hebben dan nog zo’n vraagtekenland. Mijn spontane reactie toen Esteban zei dat hij België kwam bezoeken was ‘Why??? There’s nothing to see in Belgium’. Maar die gaat zelfs Luxemburg (???) bezoeken dusja. Tis allemaal maar om te kunnen zeggen ‘I’ve been there!!!’JJJ He’s good fun!

Zondag heb ik gestudeerd voor mijn class test van maandagmorgen.

Zo nu weet je weer wat ik hier uitsteek. De komende week is het afscheidsweek; elke dag mensen die vertrekken en ik denk niet dat ik dat zo tof ga vinden. Het besef dat ik de meesten nooit meer zal terugzien is toch maar raar... 

Toedels!

Continentals!

Eens denken wat ik voorbije week heb uitgespookt. Een heleboel onnoemenswaardige dingetjes...

Dit weekend ben ik met Caleb en Kris naar Galway geweest. Supershiek! En veel geluk met het weerJ (véééél geluk!)

Maar ik laat de foto’s spreken.

Ik ga nu een vrij stressvolle week tegemoet. Heb gehoord dat het in België complete politieke chaos is. Welja, nothing newJ

Tot volgende week,

Sarah*