Hoi weer!

*** Mijn Noord-Iers telefoonnummer: + 0044 07942 74 15 62 (ben niet zeker welke nullen precies wegvallen...) Ik ben dus zolang ik hier ben NIET meer te bereiken op 0477 69 18 61! ***

Mijn eerste post vanuit Coleraine. Waar zal ik beginnen. Ik wist dat de eerste week het moeilijkst zou worden. Vooral omdat ik op een vrijdagavond ben aangekomen en heel welkomstweek heb gemist. En ja, de eerste dagen waren niet evident. Het was (en is) fel zoeken allemaal maar ik begin wel een beetje gesetteld te raken.

Na aankomst op de luchthaven heb ik een peperdure taxi genomen (niet voor herhaling vatbaar maar ik wist op dat moment niet beter). De chauffeur heeft eens goed gelachen toen ik langs rechts was ingestapt en een verwarde blik naar het stuur wierpJ (‘Always the same with you people from the continent’ heheJ)

Vrijdagavond ben ik na aankomst meteen meegegaan naar een Irish Pub waar ik het bekende Guinness heb geproefd. Naar mijn mening moet de Belgische bierindustrie niet meteen vrezen; walgelijk bier. Ik ben zowiezo wel geen bierfan. Ik heb wel een beetje kennis gemaakt met mensen maar was eigenlijk te moe het er echt van te nemen. Ben vrij vroeg teruggekeerd en dan nog verloren gelopen op de campusJ

Zaterdag gingen alle Erasmussers op excursie maar ik was niet ingeschreven dus heb ik die dag nuttig gebruikt om zwaar inkopen te doen (had eigenlijk enkel kleren en elektronica mee) en Coleraine-town te verkennen; zo’n 6 keer verdwaald, cava wel voor mijn doen. En het moet gezegd: de Ieren zijn supervriendelijk en behulpzaam en best verstaanbaar (toch de jongere generatie). Opvallend is dat ze werkelijk geobsedeerd zijn met veiligheid, brandveiligheid in het bijzonder. Echt overal hangen brandblusapparaten, noodbellen, branddekens en papieren met ‘what-to-do-when’-informatieJ Ook mijn eigen kamer moet eraan gelovenJ Qua accomodatie is het hier anders wel supershiek. Ik deel een grote en goed uitgeruste keuken/living met 4 meisjes (ter vergelijking: keuken in Leuven te delen met zo’n 40 personen maar het is hier dan ook immens veel duurderJ). Groot nadeel is wel dat er geen Internet op de kamer is en je je elektriciteit steeds moet ‘bijtanken’ (vergelijkbaar met betalen van een pay&go-kaart). Er zijn gelukkig wel 24/24u pc-klassen vlakbij.

Zondag heeft mijn Amerikaanse flatgenote Gretchen me de campus getoond samen met een Duitse Erasmusser, Kirsten en s’avonds ben ik met Jef (een Leuvense jaargenoot die hier ook in mijn residentie zit) naar Kris gegaan (nog een Leuvense jaargenoot die ik echter nog nooit eerder had ontmoetJ). Het was een hele leuke avond waarop ik eindelijk eens uitgebreid met andere Erasmussers heb gebabbeld. De ster van de avond was de Ierse ex-militair Ronan die de party kwam binnengestormd met verhalen als ‘I had put my wallet somewhere when I was drunk so the next morning I couldn’t remember where so there was only one solution: get drunk again’. The Irish way: If you have a problem you should get drunk. Welja… misschien niet meteen mijn dingJ

Maandag heb ik eindelijk eens alles geregeld en was de campus vol leven. Inschrijvingsgeld is hier standaard 4500euro, lang leven de Belgische verzorgingsstaat dusJ (neen, als Erasmussers moet je dat niet betalen)

Maar dat is wel het enige negatieve dat over het universiteitsgebeuren te vertellen valt; voorts zijn de mensen hier echt allemaal zeer aardig en geïnteresseerd in wie je bent (of ze faken dat heel goedJ). Ik heb met 2 professors gebabbeld over de Belgian crisisJ Ze zijn een beetje bang dat als België barst de scheidingsdrang hier ook terug gaat beginnen kriebelen.

Mijn vakken zijn:

*Psychoanalysis and Film: Theoriën van vooral Freud leren en linken aan films van vooral Hitchcock en de prof ziet eruit als een rockerJ

*Introduction to Film Studies: Films bestuderen; hoe ze gemaakt worden en wat ze goed maakt (buiten Leonardo of James Franco in de hoofdrol dus, ik zal films eens anders moeten gaan bekijkenJ) De films die moeten ‘gescreend’ en bestudeerd worden zijn allemaal films van voor 1960, wat ik wel jammer vind.

*European Culture: Teksten en boeken over de ontwikkeling van de Europese cultuur lezen en analyseren.

En dan heb ik nog 2 extra gratis vakken voor International Students genomen om mijn Engels een beetje op punt te zetten:

*Academic writing

*Spoken English and cultural issues

De vakken zijn allemaal 100% coursework (= druk dus want ik zal veel papers moeten schrijven en seminaries voorbereiden) dus ik weet niet of ik nog ga terugkomen in Januari. Zoniet zal het avontuur hier half december al over zijn.

Mijn avonden zijn tot nu toe altijd goed gevuld geweest. Maandagavond was er een soort van openingsfeestje; “Fresher’s Ball” in de Students’ Union. Dat was echt plezantJ Blijkt dat de Erasmussers over heel wat dansvibes beschikkenJ De feestjes duren hier van 22u-1u, fantastische uren vind ik. Was dat in Leuven ook maar zo.

Dinsdagavond heeft de Provost (echt boeiende kerel trouwens) van de Universiteit ons een gratis etentje gegevenJ Hoe sympathiekJ En daarna was er een Irish Night voor International Students. De sweeties waren heerlijk maar het dansgedeelte was nogal treurig; eindeloos lange variaties op stoelendans en andere kinderachtige spelletjes.

Woensdag was er weer gratis eten voorzien; door de plaatselijke kerkgemeenschap deze keer en daarna zijn we naar Kelly’s geweest, een soort van Ierse Versuz. Alleen is dat hier nog harder een sletten- en janettenparade. Ik voelde me enorm overdressedJ Daarna heb ik nog een paar afleveringen van South Park gezien en stonden Ronan en Kris erop me terug te wandelen. Natuurlijk kon dat weer niet normaal verlopen met Ronan erbij. Hij moest persé op de campus op vossenjacht (blijkbaar een vrij gewone hobby hier). Dus moesten we in de schaduw gaan staan terwijl hij geluiden maakte die moesten lijken op een konijn dat aan het sterven was en dan zou er een vos tevoorschijn komen. Allemaal een beetje veel voor mijn kritische geest. Ik heb hier wel al konijnen en eekhoorntjes gezien maar vossen...? Geheel in lijn van mijn verwachting is er geen vos komen opdagenJ

Donderdag heeft Arsan (ken de schrijfwijze niet) uit Kameroen een soort van exotisch maal voor ons gemaakt. Echt overheerlijk! En een zeer grappig persoon ook.

Vrijdag is de avond begonnen met een heerlijk glaasje Baileys, dé allerbeste Ierse liqueur! Later was het wekelijks avondje in de Anchorbar, zowat de enige trendy keet hier in de buurt. Weer bleek dat de Erasmussers kunnen dansenJ Al was ik wegens beginnende verkoudheid niet echt in de mood... (ja het weer is hier nogal treurig)

Zaterdag heb ik met Gretchen en Kirsten ontbijt gemaakt voor de anderen. Het is te zeggen, Gretchen gaf de bevelen en wij voerden ze uitJ Ik weet nu hoe je Amerikaanse pannekoeken maakt met maïs en ajuinen in en ze waren echt lekker. Ik denk dat ik eens een receptenboekje ofzo moet aanleggen van alle internationale gerechten die ik hier leer. Het is al algemeen geweten dat ik een grote culinaire leek ben. Toch zou ik graag eens iets Belgisch te eten geven; iemand ideetjes? (neen, een frituur en een wafelijzer hebben we nietJ)

En vandaag hebben we een tripje gemaakt naar (London)Derry (officieel Brits-protestantse naam Londonderry maar de Iers-katholieken blijven het gewoon Derry noemen). Hier zijn de Ierse ‘troubles’ eindelijk duidelijk voor me geworden. Het was echt heel boeiend om te zien hoeveel impact de Brits-Ierse problemen op de mensen hebben gehad; vooral Bloody Sunday is nooit vergeten (en nooit vergeven?) (-> in 1972, toen Britse militairen zomaar schoten op ongewapende Ierse betogers waarbij 13 personen onmiddellijk ter plekke stierven waaronder een heleboel akelig jonge gastjes...) Ondertussen zijn mijn paraplu en tissues mijn beste vriendjes gewordenJ Je kan hier trouwens pocketparaplu’s in automaten in stations kopen, marktgericht denken noemen ze dat.

Ziezo ik ben moe en een beetje ziek maar klaar voor een nieuwe week vol Iers avontuur! U hoort er volgende week weer alles van.

Ik hoor dat op het thuisfront alles zijn gewone gangetje gaat (wel min of meer, op de babyboom in de familie na). Met momenten vind ik het wel jammer dat ik zoveel andere dingen mis in mijn vertrouwde omgeving maar soit, dit is al zo’n ervaring geweest dat ik er graag nog even mee doorgaJ

Voor iedereen die de nood voelt mijn verblijf hier op te vrolijken met een briefje ofzo; mijn verblijfsadres:

Sarah J.C. Dejaegher

Flat No 14 Maple Lodge

Piggery Lane

COLERAINE

Co. Londonderry

Northern Ireland

BT52 1GA

Pakketjes moeten echter verstuurd worden naar:

Sarah J.C. Dejaegher

Accomodation Service

University of Ulster Coleraine

Cromore Road

Coleraine

Co. Londonderry

Northern Ireland

BT52 ISA

***Veel liefs***,

Sarah

Hoi iedereen!

Ik ben net terug van een weekje Sardinië met Anke, Laura en Elien en net zoals vorig jaar was ons tripje weer een groot avontuur. Eerst zijn we richting Cagliari gevlogen en daar Cagliari town bezocht dat naar mijn mening niet veel bijzonders was. Veel verkeer, weinig wauw-momenten en meteen van dag 1 aangevallen door allerlei insecten (muggenspray bleek even noodzakelijk als zonnecrème, met dank aan Elies die erop aandrong dat ding toch mee te slepenJ). Gezien de ‘market’ van de camping nauwelijks meer verkocht dan wat beschuiten zijn we ’s avonds pizza gaan eten in een soort van dans-restaurant. Met de hand op het hart, ik heb nog nooit zo’n geweldige pizza gegeten! Het zou helaas de enige pizza van de reis worden...

Zaterdagmorgen werd ik tijdens het inpakken van de tenten verrast door een smsje van Annemarie die al drie maand in blijde verwachting is, hoera! In maart word ik tante J Daarna hebben we de trein genomen richting Oristano en heb ik uren zitten nadenken over een originele reply op dat smsje. Ik weet niet meer wat het uiteindelijk is gewordenJ Na wat gezoek (de Sardijnse bevolking verstaat unaniem geen woord engels of frans) zijn we met een bus op een volgende camping geraakt. Deze lag werkelijk in the middle of nowhere tussen bossen en velden waar jagers bezig waren. En ik doe mijn achternaam geen eer aan want ik voelde me heel ongemakkelijk bij al dat schietgeluid.

Zondag was, zoals de Flairoscoop al had voorspeld, een ware mislukkingsdag (of wat was het woord weer dat dat boekske gebruikte? Flopdag ofzo?). We zijn om 6u (bah) opgestaan om de enige bus om 7u te halen naar Thorros, zowat de belangrijkste toeristische trekpleister van dat gebied. Na een uur wachten hebben we besloten dat er geen bus zou komenJ Terug naar de camping dus. Een paar uur later zijn we dan maar terug naar Oristano gegaan waar het enorm heet was. Tragisch genoeg reden er voorts geen bussen meer op zondag (naar Thorros reden gewoon geen bussen buiten juli en augustus). Welja. Problemen dus. Te voet terug naar de camping door de hitte was geen optie in een land waar voetpaden nog moeten uitgevonden worden en waar de Italianen aan 100km/u vlammen en bovendien zou dat uuuren geduurd hebben. Dan maar een taxi gebeld. Die taxirit is uiteindelijk nog – voor mij – het engste moment van de reis geworden. Die gast reed totaal verkeerd en nam zo een superklein zandwegske door de bossen dat maar bleef duren. Toen hij aan een barrière kwam waar hij een soort code moest ingeven om door te mogen werd het me teveel. Mijn reisgenoten konden het ook niet laten wild te speculeren over de maffia enzo (de ‘tuut’ want als je daar het woord ‘maffia’ laat vallen bekijken ze u nogal vies). Ik heb nog eens gevraagd ‘camping Is Arenas?’ ‘Si si’ . Ok, de wegwijzers wezen wel nog steeds naar ‘Golf Is Arenas’. En gezien de camping aan de zee lag hield dat nog wel steek. Uiteindelijk stopten we aan... jawel, midden in de bossen, ver, ver weg van alle beschaving, een golfterrein genaamd ‘Is Arenas’. Toen vroeg ik ‘Campeggio???’ waarop die arme taxi-chauffeur meteen rood werd, zijn meter op 0 zette en omkeerde. Zucht. Camping – Campeggio. Ik heb wel begrip voor de taalbarrière enzo maar toch... De Sardijnen zijn niet zo snugger. Hij heeft zich wel uitgebreid geëxcuseerd en ons uiteindelijk slechts 20euro gerekend. Waardoor een uur van schrik voor mij eindigde met compassie en schaamte om mijn wantrouwenJ ’s Avonds in de ‘pizzeria’ van de camping gaan eten. Nuja, eten. Pizza stond niet op de kaart, ravioli was niet in huis, er was nog één vis verkrijgbaar en de frieten waren net op. Je tent ‘pizzeria’ noemen is dus echt géén garantie om werkelijk pizza te kunnen krijgen in Sardinië. Achja, de spaghetti was ook niet slechtJ

Maandag reden er weer bussen en hebben we een groot zoetwatermeer bezocht met springende vissen, grote hagedissen en gigantische hoeveelheden insecten. En we hebben er Flamengo’s gezien!!! Zeker 3! Heel sierlijke vogels, een waar fotomoment dusJ

Dinsdagmorgen werden we om 5u (bah) gewekt door een hevig onweer en daarna is het weer een beetje omgeslaan. Maar die verkoeling was voor mij wel welkom. We hebben de bus genomen naar Bosa. Een straffe rit, de buschauffeur was ‘retardo’ en scheurde aan hallucinante snelheden door alle kronkelweggetjes. Rijden kunnen die gasten wel. Bosa is een charmant stadje dat het probeert te maken als toeristische must maar – naar mijn mening – toch nog veel moeite zal moeten doen. Hoewel de kleurrijke huisjes wel tof waren om eens door te wandelen. Terug op de camping hebben we ons eindelijk gewaagd aan een partijtje tennis en was de zee door de wind lekker wild. Dolle golvenpret dus!

Woensdag was uiteindelijk nog de mooiste dag. We hebben eens geen bus genomen en zijn gewoon via de kust naar het nabijgelegen dorpje gewandeld dat een pareltje bleek te zijn. Veel palmbomen, een pittoresk baaitje, schattige huisjes met lieflijke bloementuintjes en een eeuwenoude Nuraghi. Genieten dusJ

Donderdagmorgen zijn we om 5u (bah) opgestaan om onder een indrukwekkende sterrenhemel huiswaarts te trekken. Alwaar ik nog snel de laatste zaken moest inpakken enzo om vrijdagmorgen op Erasmus te vertrekken, nogal nauwe tijdsspanne allemaal ik weet hetJ

Mijn grootste tip voor mensen die zin hebben in Sardinië: ga er enkel naartoe als je zelf een auto mag/kan huren en als je geen schrik hebt van mensen (en nee, het zijn niet enkel de jonge gasten, de Sardijnse oudjes zondigen minstens even lustig) die alle snelheidsbeperkingen consequent aan hun laars lappenJ Voorts heeft het eiland veel mooie ongerepte natuurplekjes maar qua stadjes is het niet echt spectaculair.

Tot gauw en veel liefs,

Sarah* 

Hoi iedereen!

Ik heb even zitten nadenken over een gepaste inleiding voor deze blog maar het blijkt nu al dat ik geen creatief schrijverstalent ben J Bovendien zit niet iedereen te wachten op mijn verhalen maar voor die paar geïnteresseerden op het thuisfront ga ik het toch proberen bij te houden. En ja, het zullen slechts indrukken zijn, alles vanuit mijn perspectief dus... vooral zeverJ Om het samen te vatten met Bridget Jones’ woorden: “It’s just a diary, everyone knows diaries are just full of crap”.

Groetjes,

Sarah*