Dear friends from all over the world,

First of all: Happy Late Birthday to me! 20, I hate itJ I wanted to be 18 forever… But thanks to all of you for the birthday wishes!

I’ve been home 5 days now and reflect on those months in beautiful Ireland. This message will sound very cliché. But sometimes things that sound ‘cliché’ have become ‘cliché’ just because they have a strong truth within them… if you get what I’m trying to say? Anyway:

It’s so strange to come back to a totally different but scarily well-known environment. After a day it already felt like I had been gone for only a week…

This week was crazy, falling from one emotion into the other, seeing friends (even ErasmusfriendsJ) and family again and at the same time being sad for all the friends I’ve lost. I don’t want to go melodramatic but… it must be said, I kinda miss Coleraine, the Internationals and Irish charmJ I’ve been very happy out there and am thankful for all the good times. People ask me what the best moment was but I simply can’t answer that question. An endless line of precious memories cross my mind: wild parties, chill nights in the kitchen, interesting encounters, cultural kicks, exciting trips… It has just been entirely fantasticJ You always tend to romanticize experiences afterwards but it’s the honest truth (ignoring only a few momentsJ); Erasmus was one big ‘crack’ to use an Irish termJ I would do it all over again tomorrow if I had the change!

It made me realize there’s a big planet beneath my feet (I invented this expression; my English is still not very accurate but you know what I’m trying to sayJ) to discover and I’m eager to go on another long journey in the near future. I’ve seen so many things from another point of view and learned a lot about the world and about myself. There are things I would like to change here in my monotonous Flemish life but more importantly and quite contradictory I started to appreciate a lot of things from home; I had to go away to even notice how blessed I am; actually, that’s a disgraceJ.

Like my ever supporting father (and his wife), my loving sisters, grandparents and brother and my lifelong girlfriends I can always count on. But also small things like the comfort of a nice home and having the means to travel. I’m more confident about who I am and know better what I want. At the same time I don’t take myself that serious anymore; everything is relative and you should just have funJ (“chill!”) Happiness can’t be your aim, it should be your lifestyle. Something very important I learned from my International friends. And of course, my social and self-surviving skills have developed tooJ (my cooking for example;-) though I gained weight crazy… we’ll work on thatJ)

Basic line I must thank the K.U.Leuven for this once-in-a-lifetime experienceJ I will try to force everyone who is offered the same opportunity to take it with arms wide openJ

Sometimes I wonder or I dreamt it all…

I want to thank all these people who have made my stay in Northern Ireland unforgettable:

Gretchen (USA), Kirsten (Germany), Arsene + his family (Cameroon), Caleb (USA), Esteban (Mexico), Brendan (Australia), Paul (Ireland), Pamela (Northern Ireland), Carol (Germany), Thomas (Belgium), Kris (Belgium), Jef (Belgium), Annabel (Germany), Johannes (Germany), Philip1 (Germany), Philip2 (Germany), Mauritz (Germany), Benjamin (Belgium), Régis (Belgium), Irena (Germany), Katharina (Germany), Ronan (Northern Ireland), Alex (USA), Kevin (Ireland), Alexis (France), Loribeth (USA), Jack (USA), Claire (France), Rodrigo (Spain), Rowhut (India), Katherine (Northern Ireland), Michelle (Northern Ireland), Alice (Germany), Karen (Northern Ireland), Patrice (Northern Ireland), Marty (Northern Ireland), Maxime (France), Louis (France), Colin (Northern Ireland), Annelien (South Africa), Jen (USA), Ben (Ireland), Katy (Gretchen’s sister), Lindsay (Caleb’s girlfriend), Father Raymond, Vicar John, Doctor Austin, Mrs. Hagan, Mr. Hunter, Manneken Pis for being our national symbol, the nice lady from Coleraine Tourist Information, the people from the International Office, the audiovisual section of Coleraine Library, The International Students Society, Katrien Van Malderen for the advice, Rihanna, Greenday and Gloria Estefan for their amazing tunes and my younger sister for visiting Dublin with me!

Hope you all had a warm Christmas celebration and I wish everyone the best for 2008; stick to those resolutions for a changeJ!

With love,

Sarah*

Afscheidsweek.

Maandagvoormiddag heb ik van het International Office een bon van 25pond gekregen om te spenderen bij Tesco’s. Blijkbaar was ik gelukkige winnaar van een trekking dankzij mijn medewerking aan een enquete over de welkomstweek in september. Ironisch genoeg heb ik de welkomstweek gemist dus was mijn ingevulde enquete niks waard maar achJ Gelukkig dat ik hier nu nog was om die prijs te gaan halen (hoe laat zijn ze daar niet mee)! Daarna hebben de weinig overgebleven Erasmussers samen een verjaardag gevierd en ‘s avonds zijn ik en Gretchen gaan dinneren bij Pamela thuis, een Ierse vriendin. Vervolgens zijn we om 23h Tesco’s binnengevallen om te doen wat je moet doen met een gewonnen bon: SPEND! En liefst aan onzinnige dingen. WC-papier, Microwave popcorn en een fles peperdure Baileys om het afscheid te verwerken. DankjewelJ

Daarna hebben we ons in onze flat teruggetrokken – Maple Lodge was ondertussen een spookdorp geworden... Maar wij achtergelatenen zouden een vet feestje houden met ons tweetjesJ En ja, het was legendarisch! ‘Time of your life’ van Greenday hebben we tot officieel afscheidslied gedoopt en zo’n 10 meegezongenJ

Dinsdag was ik in alle staten: mijn laatste dag!!! Ik had nauwelijks geslapen, so many thoughts running through my mind... Het is zo vreemd om ergens maanden te wonen en dan gewoon te vertrekken! Ik ben ’s morgens een kopje thee gaan drinken bij een bevriende professor, ben nog een laatste keer Coleraine ingetrokken en daarna valiez ingepakt, nog een paar vrienden over de vloer gehad, kamer gekuist, was gedaan en lang, zeer lang voor me uit gestaard...

Woensdagmorgen was het dan zover, afscheid van de University of Ulster, Maple Lodge Flat n°14, Coleraine en Noord-Ierland in het algemeen. Tot mijn verbazing was ik veel minder emotioneel dan verwacht. Het leek ook niet alsof ik op het punt stond voorgoed te vertrekken... Ik heb dan ook op een vrij banale wijze (-> “I’ll see you soon!” (yeah right)) afscheid genomen van Gretchen en Alex en Kevin heeft me naar het station gebracht alwaar ik uitgebreid afscheid heb genomen van Paul (die ik zo goed als zeker terugzie als hij in Juni cyclingcompetitie komt doen in België; dat vooruitzicht maakte het afscheid net dat ietsje minder dramatischJ). De treinrit richting Dublin heb ik de hele tijd zitten denken aan de dag dat ik aankwam en hoeveel er tussen nu en dan is veranderd... Veel. In mijn hoofd toch.

In Dublin aangekomen meteen mijn zus gaan oppikken op de luchthaven. Wat raar om terug een vertrouwd gezicht te zien. We hebben heel de avond bijgebabbeld.

Donderdag hebben we aan Dublin-sightseeing gedaan en ’s avonds naar ‘Enchanted’ gaan zien. Wat een leuke feelgoodfilmJ Daarna naar goede gewoonte verloren gelopen. Ik denk dat ik zo’n uur de weg ben kwijt geweest maar we kunnen wel stellen dat we alle uithoeken van Dublin hebben gezienJ

Vrijdag was het mijn verjaardag – al 20 verdorie – en heb ik een paar leuke kaartjes en smsjes gekregen. Voorts hebben we de kerstmarkt bezocht die niet zo geweldig was en een heleboel souveniertjes aangeschaft. Dublin liep over van de kerstshoppers en met de kerstversiering was het er echt een magische stemming (die af en toe verstoord werd door de massale aanwezigheid van bedelaars...) ’s Avonds zijn we gaan ijsschaatsen, een zeer plezante bezigheid die ik dringend eens vaker moet gaan doenJ

Zaterdag zijn we een dagtour gaan doen in Wicklow-natuurreservaat en hebben we onder andere een setting voor ‘Bravehaert’ gezien (zie foto’s). Echt knap binnenland – ik zal adembenemend Ierland toch wel gaan missen. Gezien Lies een beetje te jong is om het bruisende publeven mee te verkennen zijn we ’s avonds weer naar de cinema geweest; dit keer ‘PS I love you’. Blijkbaar een zeer toepasselijke film, Ierse charmes komen er ruim aan bod en er zijn zelfs scenes in Dublin en WicklowJ

Daarna was mijn allerlaatste nacht op het eiland aangebroken. Ik heb niet goed geslapen. Momenteel zit ik op de luchthaven op mijn vlucht te wachten en het moet gezegd – veel zin om naar huis te gaan heb ik niet. Het is raar en ik heb wat schrik voor het zwarte gat. Maar goed, genoeg emozeik. Als het vliegtuig niet crasht zal ik vanuit het thuisfront een engelse post plaatsen zodat mijn Erasmusvriendjes kunnen lezen hoe ik het stel na het avontuurJ

Veel liefs en tot over enkele uren,

Sarah*

Week 12.

Maandag was er eerst het officiele, universitaire afscheidsfeestje. Het was een kalme maar gezellige bedoening. Daarna ben ik voor een laatste keer naar de Students Union geweest (fancy bar maar ik prefereer toch dat donker hol van een Politika KaffeeJ). Mijn Iers maatje Marty heeft me vertrouwd gemaakt met chocpops met als gevolg dat ik volledig vatbaar was voor het vervolg van de avond: we hebben tot een kot in de nacht zitten meejanken met liedjes in onze keuken om de laatste avond van mijn goede vriendin Kirsten te ‘vieren’. Good fun, maar tegelijk ook zo tragisch.

Dinsdagmorgen heb ik Kirsten mijn vaarwel gezegd... Pijnlijk. ’s Avonds ben ik met de overige Duitse meisjes naar de cinema geweest (‘The Golden Compass’, niet mijn ding hoewel het eigenlijk qua beeldmateriaal wel zeeeeeer cool is).

Daarna weer veel sentiment; ik heb al mijn droevige afscheidsliedjes gespeeld... en nog een paar keer uit mijn bed gebeld door personen die toch absoluut nog een laatste keer vaarwel wouden komen zeggen... Mja, allemaal zatjes natuurlijk. Het is een zeer vreemde, bijna fatalistische sfeer dat je mensen zo lang heelderdagen hebt gezien en die dan plots uit je leven moeten verdwijnen. Je zou van minder emotioneel wordenJ

Woensdag is er een grote lading vriendjes vertrokkenL En heb ik me verdiept in mijn laatste essay.

Donderdag heb ik mijn slaaptekort ingehaald en ’s avonds met Caleb en het rugbyteam naar de Anchor geweest. Het was er niet zo fantastisch. Ik was nochtans van plan het varken uit te hangen nu ik geen academische verplichtingen meer had.

Vrijdag stond er de ‘massive goodbye party’ op het programma. Weer nauwelijks muziek. Maar het was cosy. En ik heb afscheid moeten nemen van zowat iedereen, mijn goede Amerikaanse vriend Caleb in het bijzonder...

Vanaf zaterdag zat er voor de overgebleven Erasmussers niet veel anders op dan samen te klitten om de tijd te doden. We zijn naar Portrush geweest alwaar Gretchen met swimsuit een duik in het water heeft genomen. In ben er tot mijn middel ingeweest. De truc was blijven rondrennen en dan voelde je de koude niet zo + na een tijdje wordt alles volledig gevoelloosJ Het moet gezegd: het was 5°C, het water was wellicht een paar graden warmer maar tochJ Het heeft een uur geduurd eer ik mijn voeten weer voelde maar het was wel een geweldige kick. Ik heb zelfs spijt dat ik niet all the way ben gegaan. Daarna zijn we een warme choco met een toefke slagroom gaan drinken en toen we naar de campus terugwandelden waren we zo onderkoeld dat ik niet kon geloven dat ik een half uur lang mijn 2 paar truien, fleeze, jas, muts, sjaal, handschoenen, dubbele sokken, jeans en winterondergoed had uitgedaan... BevriezenJ Soit, een mens mag al eens zot doen, zeker op Erasmus!

Zaterdagavond heeft flatgenote Karen ons uit onze staar-uit-het-raam-en-vertel-de-meest-onzinnige-en-overbodige-dingen-aan-elkaar-bui gered door ons haar uitgebreide filmcollectie aan te bieden. Vanaf dat moment was verveling uitgeslotenJ

Zondag zijn we gaan shoppen in Belfast. Supergezellige kerstmarkt! Die heerlijke sfeer toch. Ik heb de meest geweldige Gluhwein ontdekt en voorts me aardig ingehouden door enkel kerstkaartjes te kopen in de Disney shop (met Tinkerbell op, mijn favo Disney karakterJ). Maar wel veel kado-ideeen opgedaan voor in Dublin.

Zondagavond zijn we naar the Harbour geweest, blijkbaar is het in die toffe pub elke zondag dikke promotie... en dat moeten we de laatste zondag ontdekkenJ Nuja, 1,5pond voor een shot Baileys is nog altijd akelig duur in vergelijking met mijn geliefde fakbars (doorgaans is het hier 2,5pond voor alles – bier, alco pops, shots – zelfs in de Students Union). Voorts heb ik overgebleven Erasmussers (die zijn schaars geworden) ontmoet die echt zoooo funny warenJ Ongelooflijk jammer dat ik die meisjes niet eerder heb leren kennen! Al kregen ik en Gretchen wel een ‘WTF?’-cultuurschok door ons heen toen die dolle grieten foto’s van elkaars boezem begonnen trekken. Die Duitsers tochJ

Mijn volgende post zal vanuit Dublin zijn, vlak voor ik het vliegtuig naar huis neem...

Groetjes!

Beste vriendjes en vriendinnetjes, familieleden en anderen thuis,

Ik dacht deze week eens niet te posten omdat mijn vorige post nogal povertjes was maar blijkbaar zijn er toch een heleboel mensen die deze crap echt lezen dus  ->

Goed dan. Week 11.

Maandag ben ik nog eens naar de Students Union geweest, weer een geweldig flirterige bedoening. Die Ieren zijn nogal playboys, veel erger dan de Spanjaarden of Italianen waarvan je dat meer zou verwachten. Dinsdag was er het afscheidsfeestje van de International Students Society: gratis pizza en ‘Charlie and the Chocolat Factory’. Wat een bangelijke film, I love Jonny Depp!

Woensdag ben ik voor de laatste keer met heel de internationale bende naar nachtclub Kelly’s getrokken. Een keer teveel als je het mij vraagt. Wat een onsympathieke club, zo echt een plek waar je terecht mag vrezen dat een of andere voze perverse gefrustreerde pummel drugs in je drankje komt steken. Soit, ik heb me wel een beetje geamuseerd natuurlijkJ De internationals zijn nog altijd ongelooflijk goede dansersJ Op het einde was de vestiaire wel tijdelijk mijn sjakos kwijt en heb ik daardoor de bus terug gemist maar soit...

Donderdag zijn we 'Fish and Chips' gaan halen (de Ierse variant van het Belgisch frietkot - maar fritten worden wel nooit met mayonaise gegeten; hun maag draait daarvan om... Salt&Vinegar is hier de standaard) en hebben de film ‘Fight Club’ gezien, lekker gestoordJ

Vrijdag ben ik met de meisjes van Portstewart naar Portrush gewandeld langs het strand. Windgevaar maar zucht... het is hier zo mooiJ

Vrijdagavond zou ik weer een film zien (het is misschien al opgevallen dat er hier eigenlijk niet veel te doen is 's avonds dan film zien en thee drinken) bij mijn Ierse vriend Paul maar we hebben eigenlijk gedurende de hele film zitten kletsen.

Zaterdag heb ik mijn ‘Brave New World’ afgelezen en savonds was er een Kerstfeestje (weer van de Internationals natuurlijk). Nuja, feestje. Voor muziek was niet gezorgd dus was het eerder een get-together. Ik heb Mexican Esteban goed leren kennen; hij komt 26 december naar België en ik ga hem rondleiden (met de Walen). We hebben zo’n half uur hysterisch gelachen met het concept ‘Manneken Pis’. De Walen waren trouwens heel geshokeerd dat ik dat ventje nog nooit echt heb gezienJ Tja zo gaat dat. In je eigen land ben je gewoon niet geïnteresseerd, en wij hebben dan nog zo’n vraagtekenland. Mijn spontane reactie toen Esteban zei dat hij België kwam bezoeken was ‘Why??? There’s nothing to see in Belgium’. Maar die gaat zelfs Luxemburg (???) bezoeken dusja. Tis allemaal maar om te kunnen zeggen ‘I’ve been there!!!’JJJ He’s good fun!

Zondag heb ik gestudeerd voor mijn class test van maandagmorgen.

Zo nu weet je weer wat ik hier uitsteek. De komende week is het afscheidsweek; elke dag mensen die vertrekken en ik denk niet dat ik dat zo tof ga vinden. Het besef dat ik de meesten nooit meer zal terugzien is toch maar raar... 

Toedels!

Continentals!

Eens denken wat ik voorbije week heb uitgespookt. Een heleboel onnoemenswaardige dingetjes...

Dit weekend ben ik met Caleb en Kris naar Galway geweest. Supershiek! En veel geluk met het weerJ (véééél geluk!)

Maar ik laat de foto’s spreken.

Ik ga nu een vrij stressvolle week tegemoet. Heb gehoord dat het in België complete politieke chaos is. Welja, nothing newJ

Tot volgende week,

Sarah*

Wederom hoi,

Naar wekelijkse gewoonte eerst een paar dagen in de bib doorgebracht om essay te schrijven...

Woensdag hebben de Duitse meisjes een Duitse Kerstmis gegeven met home made cookies en stuff. En daarna naar Love Actually gekeken. Ik ben er nog steeds niet uit of ik het een walgelijk melige onrealistische stomme film vind of dat ik het best in een bepaald opzicht een clever view on love vind. Maar bon, koekjes en cake dus, jeejJ

En donderdag ben ik dan naar Schotland vertrokken voor mijn hostweekend. Mijn hostparents waren zeer rustige, akelig vriendelijke mensen met een clowneske hond. Vrijdag heb ik Edinburgh (prachtige stad) bezocht, zaterdag hebben ze me in de highlands rondgereden en heb ik een paar lochs en highland-koeien (met lang haar) gezien. Neen, tot aan Loch Ness zijn we niet geraakt en het monster heb ik bijgevolg ook niet gespot (stiekem denk ik trouwens dat het een foefke is om de streek toeristen te bezorgen maar dat heb ik maar voor mezelf gehouden).  

En zondag naar de mis geweest en Glasgow wat bekeken. Veel mannen in ‘kilten’ (owee als je het rokjes durft noemenJ). En regen gekregen. Schotland zonder regen zou niet hetzelfde zijnJ 

Ziezo, dat was het dan weer. Hopelijk tot volgende week,

Sarah*

Hallo beste landgenoten,

Leuk dat u nog steeds mijn website bezoekt!

Deze week was weer kinky. Maandag en dinsdag heb ik, zoals de gewoonte begint te worden, zeer lange uren in de bibliotheek geklopt om dan woensdagochtend na een uiterst korte nacht (je kent me...) een presentatie over ‘feminism in movies’ te geven en heb er pardoes grootste onderscheiding voor gekregen. In het rijk der blinden is eenoog koningJ

Woensdagavond was er een South Park avondje en een heel aardig pakketje van het thuisfront (waarvoor dank!).

Vrijdag zijn ik, Gretchen en Kirsten met Arsene meegegaan naar zijn thuisstad Letterkenny in de republiek voor een weekend verandering van omgeving. Zijn familie is echt abnormaal gastvrij! Wat heerlijk was het om een avondje te kunnen chillen op een echte zetel, met echte kussens voor een echte tv, dat was ruim 9 weken geleden! Ongelooflijk toch hoe comfortabel ik het thuis heb. Ik apprecieer al die kleine dingen steeds meer en meer.

Zaterdag hebben we een serieus gat in de dag geslapen en wat er nog van de dag overschoot grotendeels aan een uitgebreid ontbijt met televisie besteed. Dan zijn we nog even aan sightseeing gaan doen in een prachtig park met een even prachtig kasteel maar gezien het hier nu iets voor 5 al pikdonker is, was het een zeer beknopt bezoek. Beetje jammer want het was echt wel meer tijd waard... TjaJ ’s Avonds zijn we een plaatselijke nightclub ingedoken voor een beetje excitement. Dikke funJ

Zondag zijn we naar de mis geweest (die bomvol zat) en daarna wat door de straten geslenterd. Leuk om alles eventjes terug in euro’s aangeduid te zien staanJ En kerstspirit alom! Na een overheerlijke garnalenpasta van Arsene’s vader hebben we de bus terug naar de campus genomen en voila, dat was het dan weer.

Deze week staat er mijn lang verwachte bezoek aan Schotland op het programma. Ik ben er een beetje onzeker over; 3dagen en 4nachten doorbrengen met een wildvreemd koppel, mjah...

En mijn nicht trouwt volgend weekend. Vind het ontzettend jammer dat ik er niet kan bijzijn want een trouwfeest is altijd wel heel speciaal:)

Hot wishes en veel liefs!

Sarah*

Sarah*

Hoi trouwe lezers,

***Mijn telnummer is weer veranderd: voor de komende 7 weken: +44 7942 19 64 18***

Ik kan stellen dat ik me hier steeds meer en meer begin thuis te voelen hoewel de realiteit is dat mijn tijd hier halfweg is... Maar het glas is zéker halfvol! Nog zo ontzettend veel te beleven in de komende 6 weken (+ nog een chill out week met mijn zusje). Ik hoop dat het allemaal niet té snel voorbij gaat vliegen.

Deze week is begonnen met 2 lange dagen vol essaykoorts...

Dus woensdagavond deze zorgen er gaan afvieren op mijn allereerste Halloweenfeestje! De International Students Society is afgezakt naar Derry waar iedereen – echt iedereen – verkleed was... Halloween is hier echt big deal! Al die verklede mensen bewonderen was al een hele attractie op zichzelf! (check foto’s) We hebben daar een parade gezien die eigenlijk wel wat teleurstellend was en een vrij lang - matig wauw - vuurwerk. Daarna zijn we het uiterst ontstuimige en gekke nachtleven ingedoken. Allemaal dolle pret dus, hoewel ik wegens oververmoeidheid niet in mijn gewone dansmood wasJ

Donderdag was slaap-inhaal-dag en vrijdag opkuis-opruim&(af)wasdag; moet gebeuren. Vrijdagavond ben ik in het shiek gaan eten ter ere van Brendans vaarwel. Deze work&travel wereldreiziger zet zijn trip voort richting Schotland. Het afscheid viel me eigenlijk vrij zwaar; onvergetelijke momenten met die altijd-goedgehumeurde kerel beleefd maar hopelijk zie ik hem ooit nog eensJ

Zaterdag stond er weer een Maple Lodge (= mijn accomodatie) party op het programma. Dit keer was het thema: Represent Your Home. Dus heb ik mijn kledij aangepast aan de Belgische driekleur en wat Belgische truffles en Leuvens bier meegbrachtJ Het feestje was aardig maar lang niet zo legendarisch als de voorgaandeJ

Zondagmorgen vroeg opgestaan om naar het nabijgelegen Portstewart te wandelen. Ongelooflijk hoe die mensen daar zo vlak aan het strand wonen in schattige huisjes! Ik zou er mijn hele leven kunnen doorbrengenJ Het was wéér een hele mooie zonnige herfstdag...

Momenteel is het weer wel een beetje aan het keren. Misschien maar best, want de vegetatie is hier de kluts kwijt. Voorjaarsbloemen staan open enzoJ

Voor mijn gezin en grootouders is het nu een heel sombere periode. Ik ben zo ver weg maar daarom in gedachten er niet minder bij.

Ziezo, dat was het weer,

Tot volgende maandag,

Liefs,

Sarah*

Hi continentals !

Het is zondagnacht en ik mag weer terugkijken op een zeer mooie week hoewel zowat alle niet-sociale momenten gevuld waren met essaykoorts. Maar daar ga ik je niet mee vervelenJ:

De week is begonnen met de verjaardag van ons Duits vriendinnetje Caro. Een gezellig feestje hoewel mijn appelcake niet echt gelukt was...

Dinsdagavond stond onze flat n° 14 volledig in het teken van de verjaardag van Patrice. Deze keer was mijn cake wél geslaagdJ Na een paar uur geweldige liedjes meezingen (poging tot...:)) in ons meidenflatje zijn we afgezakt naar de Anchorbar.

Donderdag ben ik naar the Movie House in Coleraine geweest om ‘I pronounce you’ te gaan kijken met mijn Ierse maatje Marty. Ja, u leest het goed: maatje. Geen date dus, hoewel velen dat ervan maakten... Btw, die film is zeer funnyJ Zeker de moeite waard!

Vrijdagavond heeft Caleb iets heel Amerikaans (maar lekker) gekookt en daarna zijn we het weekend gaan inzegenen in –alweer- de Anchorbar alwaar ik –wederom- het beste van mezelf heb gegeven op de dansvloerJ

Zaterdagavond heeft Maxime uit France voor me gekookt en was er uiteraard weer een internationale party in mijn residentie. Dat begint zo mijn favoriet moment van de week te wordenJ Dit keer was het een ‘Kissing Party’ wat zoveel wil zeggen als: lipstick bovenhalenJ Fantastisch format. Het stond weer garant voor een heel plezante en frivole avondJ De Erasmussers zijn echt superleuke partyanimalsJ

Zondagavond heb ik een Ladies Night gegeven (hoewel stiekem de jongens eigenlijk ook zeer welkom waren, maar dat hadden ze pas laat doorJ). Ik was goed voorbereid en gezien er geen camera aanwezig was zal ik het aanbod beschrijven: Appelstrudel, chocolade- en vanille ijs, aardbeien, banaan, mango, appel, slagroom, bosvruchten, M&M’s, merengue, aardbeisaus, chocoladesaus, honing, Baileys-profiterollekes en verschillende soorten hagelslag om het ijs mee te bewerken. Kortom, voor de kenners: mijn bijna volledig menu van favoriet dessertJ Als kers op de taart hadden de meisjes een zalige cake en Baileys meegebracht. We hebben ons eerst tegoed gedaan aan mannelijk schoon met een film met Jude Law 'Alfie' en vervolgens aan een dosis meidenpret met Reese Witherspoon’s Legaly Blonde... waarom ook niet hèJ

De komende week zal volledig in het teken van Halloween staan. Blijkbaar is dat hier BIG deal. Mijn eerste Halloween dus, feestJ U hoort er volgende week alles van!

Ziezo, dat was het dan weer. Uiteraard gaat thuis ook nog alles goed?

With love,

Sarah*

Piep.

Het was weer een zeer boeiende week.

Dinsdagavond ben ik ter ere van het bezoek van Calebs vriend naar de Anchorbar geweest waar de Ierse jongens nogal losse handjes hadden (don’t ask).

Woensdagavond hebben we een ‘chick flick’ gekeken (= een meidenfilm). Het is The Notebook geworden. Blijft nog steeds een o zo onrealistisch maar o zo dromerig verhaalJ

Vrijdag was het mijn mislukkingsdag; problemen met simkaart, bibliotheekboeken en fototoestel en ’s avonds is mijn poging tot koken compleet mislukt. Frieten in de oven, hoe verzinnen ze het ook. Wel grappig dat alle andere nationaliteiten het zo goor vinden dat wij frieten met mayonaise etenJ

Zaterdagavond was er weer een internationale party. Dit keer was het thema ‘white t-shirt’ wat inhoudt dat iedereen een witte t-shirt moest aandoen en deze naar believen kon laten volkribbelen. Het was een geweldig frivool feestje waarop ik dj heb gespeeld (misschien was niet iedereen daar zo gelukkig mee maar er is toch stevig gedanst geweest). De Fransen en Walen hebben mijn français bestempeld als ‘incroyable, impressionnant’ terwijl ze het op de KUL niet meer dan een 11 waard vonden. Maar de Fransen zijn dan ook vrij slecht in vreemde talen en bijgevolg snel onder de indrukJ

Zondagmorgen hebben de Duitse meisjes een Duits ontbijt gemaakt; zeer lekker en overvloedig. En ’s avonds zijn we naar de euharistieviering geweest. Na de mis weer gratis eten, blijkbaar de gewoonte hier. Massa’s chocoladecake met als gevolg dat ik er niet goed van was. En dat betekent al watJ

Ziezo dat was het ongeveer. Ik hoop dat het in België ook nog steeds een lekker weertje is (ik heb hier nauwelijks regen gezien en we zijn al 1/3 gevorderd ondertussen, heerlijk!)

Liefs,

Sarah*

Joehoe!

Alles gaat hier nog steeds goed! Helaas heb ik minder te vertellen dan vorige week. Ik vrees dat u vanaf nu een neerwaarste trend zal zien in hoeveelheid tekst die ik hier plaats met als simpele reden dat ik niet kan blijven vertellen over mijn accomodatie en de Ierse jeugd enzo. Bovendien moet ik ook steeds meer studeren en daar ga ik jullie niet mee lastigvallen (doch; interessante zaken, goede films te screenen en bestsellers te lezen maar ik ga ervanuit dat de meerderheid van de lezers hier geen communicatiewetenschappers zijnJ)

Ik ben de week begonnen met een heleboel saaie klussen: kamer kuisen, keuken kuisen, was doen, strijken, grote inkopen, ... Tot mijn verbazing liep dat allemaal van een leien dakje; misschien onderschat ik mijn huishoudelijk instinct.

Op de trip van vorige zaterdag had de pastoor me overtuigd eens naar zijn Alpha course te komen om een antwoord te vinden op mijn vele vragen over religie en het Christendom in het bijzonder. Dinsdagavond was het dan zover. Gratis lessen, gratis leerboeken en massa’s gratis eten. Dat kon niets anders dan een dekmantel zijn: ze zouden me trachten te brainwashen tot een zeer toegewijde katholiek/protestant. Maar ik bleek fout te zijn; het was eigenlijk erg interessant en leuk om over allerlei zaken te debatteren. Ik ben blijven plakken omdat er in datzelfde lokaal een Amnesty International vergadering was. Ook heel leerrijk; zeer gemotiveerde mensen, zeer nuttige acties én ze hebben al veel doelen bereikt. Vraag me af of die in België ook zo goed georganiseerd zijn. Ik denk echter wel dat het me aan tijd ombreekt om me daarvoor te engageren. Tenslotte ben ik hier maar 3 maand.

Woensdag was het weer tijd voor een canoeingles. Weer een lekker weertje en nog steeds niet overboord gegaan m.a.w. ik mag trots wezen op mezelf. Daarna had ik me weer wat aangedaan: koken voor 12 man. Zij die me beter kennen weten dat ik echt totaal niet kan koken... Tijdens de les nog moeten vragen aan Kris hoe je eigenlijk gebakken patatten maakt... ik weet het, schande. En toch ben ik erin geslaagd een 3gangenmenu bijeen te schrapen (met hulp van Gretchen en Kirsten natuurlijk!). Eigenlijk is koken zo erg nog nietJ ik ga proberen het meer te doenJ

Donderdagmorgen zijn we akelig vroeg uit bed gewekt door (alweer) een brandalarmoefening. In pyama en blootvoets naar buiten dus; verschrikkelijk. Tijdens engels was het dan ook hét onderwerp van conversatie maar de leerkracht verdedigde het brandbeleid: “It’s better to be obsessed with safety than to be toasted right?” Dat noemen ze een dooddoener I guessJ Donderdagavond ben ik naar het Universitair orkest gaan luisteren. Nu niet dat ik iets van muziek afweet, maar het klonk zeer mooi en indrukwekkend allemaal.

Vrijdagavond gaf Arsene zijn pancakeparty. Dat is best een wilde avond geworden. Arsene heeft me een paar nieuwe dansmoves geleerd en later die avond ben ik nog op een American party beland waar ze gekke drankspelletjes aan het spelen waren. Veel inspiratie opgedaan dusJ

Zaterdag heeft worldtraveler Brendan me weer meegenomen op een daguitstapje. Dit keer naar Belfast omdat Caleb daar later die dag een rugby match moest spelen. We hebben eerst zo een open bus genomen waardoor ik meteen alles gezien had mét uitleg. Ik vind Belfast niet zo wauw. En weer hetzelfde als overal hier in Noord-Ierland: dit is de protestantse wijk... en dit de katholieke... en hier ziet u de “peace line” (een heel mooi woord voor een vrijheidsbeperkend en apartheid uitlokkend ding naar mijn gedacht) die de twee wijken van elkaar onderscheid (een soort van versimpelde Berlijnse muur dus). Voorts hebben ze nog niet de moeite gedaan kapotgeschoten (IRA) scholen en justitiepaleizen op te lappen. Akelig.

De rugby match was zotjes:) Ons UUC is koelbloedig afgemaaktJ Waarom zijn mannen toch zo competitief en gewelddadig? Niemand heeft die match overleefd zonder kwetsuren maar het is allesinds voor mij veel grappiger om naar te kijken dan voetbalJ Al die mannen die elkaar zitten te bespringen en tackelen... heerlijkJ Natuurlijk eindigt een match in de pub en daar kregen we gratis frieten, worst en erwten; blijkbaar is dat hier de gewoonteJ Wel welkom want het leven is hier al duur genoeg.

Daarna hebben we nog wat in de stad rondgeslenterd. Vreemde taferelen op een zaterdagavond, zeer bizarre figuren... Maar ik heb besloten dat vooral de Ierse jeugd gewoon een veel fellere identiteitscrisis doorgaat dan wij Belgen en dat ik daar dus niet meer mee mag lachen.

Thuisgekomen hebben we naar Bravehaert gekeken, kwestie van me te beginnen voor te bereiden op mijn weekend bij mijn hostparents in Schotland.

Zondag was uitslaapdag en heb ik heel wat schoolwerk gedaan. In de vooravond heb ik met Gretchen een strandwandeling gemaakt in Portrush. Very nice, al merk ik toch al een kleine gewenning aan de verbluffende panorama’s hierJ

Nu heb ik toch weer veel geschrevenJ Mijn engelse leraar zei het al: I had no time to send you a short letter so here is a long one... (het punt is dus dat beknopt blijven meer tijd kost dan gewoon je zeik uitgebreid te verkondigen)

Voor ik het vergeet: hip hip hoera voor papa zijn verjaardag vandaagJ

En mijn zeer wilde gok voor de naam van mijn zus haar kindje: Emma voor een meisje en Thomas voor een jongen.

Véél liefs aan iedereen daar op het continent,

Sarah

Beste Belgen op het thuisfront. Het was een drukke week. Ik zal proberen ze vrij algemeen te beschrijven om u niet te vervelen. 

Maandagavond zijn we weer naar de Students Union geweest voor de Flirt Night. Ik heb niet aan flirten gedaan, maar het was wel gezellig.

Meteen overschakelen naar het eerste hoogtepunt van de week. Dat was woensdagavond. Gretchen had me gevraagd mee te gaan kano varen. Impulsief als ik ben stemde ik meteen in en had ik natuurlijk de uren voor de bewuste kanotocht serieuze twijfels over mijn roeicapaciteiten. Maar ik moet me niet altijd belachelijk maken, het viel best mee en ik vond het eigenlijk geweldigJ Ik heb gekajakt en canoeing gedaan voor een zeer lage prijs, met de avondzon op mijn gezicht, in een oase van rust en natuur nauwelijks 200meter van de campus. Jaja dat kun je niet in LeuvenJ Ik heb nog 2 sessies te gaan en ik hoop natuurlijk dat het weer dan ook goed is en ik niet overboord ga. Ik zal dan ook een paar fotootjes makenJ  

Donderdag heb ik mijn eerste yoga les gehad. Best moeilijk. En slaapverwekkend want de cooling down bestaat uit 10min op de grond liggen. En de leraar was akelig flexibel. Maar toch leuk dat ik nu mijn verloren lenigheid een beetje ga terugwinnen. Tegen dat ik terugkom ben ik weer klaar voor vele limbofeestjesJ Daarna zijn we naar de Springhill Bar geweest. Zeer gezellige pub, typisch Iers denk ik, met gratis lekkere boterhammetjes en allesJ

Vrijdag stond er het pizzafeestje van Jef op het programma. Het is een worst-met-wortelstoemp-feestje geworden, even goed. En het was weer gezelligJ Het brandalarm is wel een paar keer afgegaan. Dat gebeurt hier nogal vaak, je kan niet eens rustig in de bib zitten zonder brandalarmtest. Ik denk niet dat er nog iemand in beweging gaat komen als het eens écht brandt (wat gezien het uiterst natte klimaat mij erg onwaarschijnlijk lijkt).

Zaterdag hebben we een tripje (georganiseerd door de plaatselijke kerkgemeenschap) naar het Glenariff Forest Park gemaakt. Zeer mooie natuurwandeling, alleen een beetje vermoeiend. Ik heb eindelijk kennis gemaakt met de Waalse Erasmussers. Aardige jongens (die wel een woordje Vlaams sprakenJ), maar het is helaas niet gelukt het niet over onze Belgische crisis te hebben. Sinds ik hier ben volg ik dat allemaal niet meer. Maar die Walen waren geweldig goed op de hoogte. Ik ben dus weer ge-updateJ

Daarna hebben we nog een kort bezoek gebracht aan een klein maar adorabel kerkje waar de welbespraakte vicar ons een woordje uitleg heeft gegeven. Hij heeft ons ook op het hart gedrukt dat we met de locale jeugd moeten (proberen) praten over de troubles. Dat vond ik vreemd gezien mijn cultural-issues-leerkracht ons 2 dagen daarvoor zei: “If you want to talk about the troubles with the locals... DONT, just don’t, because you just can’t understand”.

Zaterdagavond was er natuurlijk weer een internationale party. En hoewel ik gaan slapen aanvankelijk een aanlokkelijker idee vond, was er geen ontsnappen aan (“Flemmish girl, join us, get some drinks”). Welja, met een slaapkamer midden in die drukte was er maar 1 manier om mijn happy mood te behouden: meefeesten. Nuja, feesten. Een beetje staan babbelen en dan toch maar de warmte opgezocht:)

Zondag is Brendan (uit Australië) zo ongelooflijk sympathiek geweest me mee te nemen met zijn vriendinnen naar de Giants Causeway’s coast, de Carrick-a-Rede rope bridge en Dunluce castle, 3 absolute must-see’s in Noord-Ierland maar die ik niet met de Erasmussers heb kunnen meedoen wegens te late aankomst. Nu heb ik toch nog de kans gekregen en het was echt een fantastische dag!

Fenomenale panorama’sJ (check foto’s) Meer heb ik daar niet over te zeggen, ik laat de beelden spreken.

Ja die fotosecties hierboven zijn in permanente groei, ik heb nog wat foto’s van week 1 ontvangen en ook voor week 2 zal ik er overmorgen nog een dosis bijkrijgen. Het zijn er veel, maar ik heb de voorbije week dan ook veel moois gezienJ

Je zou uit die hoeveelheid geweldige foto’s niet afleiden dat mijn eigen legendarische camera al een week onherroepelijk stuk is, toch is het zoJ

Op het thuisfront gaat het er iets minder avontuurlijk aan toe heb ik de indruk. Mijn zus heeft op haar huwelijksverjaardag de namen ‘x’ en ‘y’ gekozen voor haar baby (een meisjesnaam en een jongensnaam dus). Laat het speculeren beginnen en voel je vrij een gokje te wagenJ Ga ik ook doen op deze blog maar daar moet ik eerst nog een weekje over brainstormen.

Ziezo. Ik ben heel moe en morgen begint weer een drukke week dus bij deze: slaapwel en véél liefs!

*Sarah*

Hoi weer!

*** Mijn Noord-Iers telefoonnummer: + 0044 07942 74 15 62 (ben niet zeker welke nullen precies wegvallen...) Ik ben dus zolang ik hier ben NIET meer te bereiken op 0477 69 18 61! ***

Mijn eerste post vanuit Coleraine. Waar zal ik beginnen. Ik wist dat de eerste week het moeilijkst zou worden. Vooral omdat ik op een vrijdagavond ben aangekomen en heel welkomstweek heb gemist. En ja, de eerste dagen waren niet evident. Het was (en is) fel zoeken allemaal maar ik begin wel een beetje gesetteld te raken.

Na aankomst op de luchthaven heb ik een peperdure taxi genomen (niet voor herhaling vatbaar maar ik wist op dat moment niet beter). De chauffeur heeft eens goed gelachen toen ik langs rechts was ingestapt en een verwarde blik naar het stuur wierpJ (‘Always the same with you people from the continent’ heheJ)

Vrijdagavond ben ik na aankomst meteen meegegaan naar een Irish Pub waar ik het bekende Guinness heb geproefd. Naar mijn mening moet de Belgische bierindustrie niet meteen vrezen; walgelijk bier. Ik ben zowiezo wel geen bierfan. Ik heb wel een beetje kennis gemaakt met mensen maar was eigenlijk te moe het er echt van te nemen. Ben vrij vroeg teruggekeerd en dan nog verloren gelopen op de campusJ

Zaterdag gingen alle Erasmussers op excursie maar ik was niet ingeschreven dus heb ik die dag nuttig gebruikt om zwaar inkopen te doen (had eigenlijk enkel kleren en elektronica mee) en Coleraine-town te verkennen; zo’n 6 keer verdwaald, cava wel voor mijn doen. En het moet gezegd: de Ieren zijn supervriendelijk en behulpzaam en best verstaanbaar (toch de jongere generatie). Opvallend is dat ze werkelijk geobsedeerd zijn met veiligheid, brandveiligheid in het bijzonder. Echt overal hangen brandblusapparaten, noodbellen, branddekens en papieren met ‘what-to-do-when’-informatieJ Ook mijn eigen kamer moet eraan gelovenJ Qua accomodatie is het hier anders wel supershiek. Ik deel een grote en goed uitgeruste keuken/living met 4 meisjes (ter vergelijking: keuken in Leuven te delen met zo’n 40 personen maar het is hier dan ook immens veel duurderJ). Groot nadeel is wel dat er geen Internet op de kamer is en je je elektriciteit steeds moet ‘bijtanken’ (vergelijkbaar met betalen van een pay&go-kaart). Er zijn gelukkig wel 24/24u pc-klassen vlakbij.

Zondag heeft mijn Amerikaanse flatgenote Gretchen me de campus getoond samen met een Duitse Erasmusser, Kirsten en s’avonds ben ik met Jef (een Leuvense jaargenoot die hier ook in mijn residentie zit) naar Kris gegaan (nog een Leuvense jaargenoot die ik echter nog nooit eerder had ontmoetJ). Het was een hele leuke avond waarop ik eindelijk eens uitgebreid met andere Erasmussers heb gebabbeld. De ster van de avond was de Ierse ex-militair Ronan die de party kwam binnengestormd met verhalen als ‘I had put my wallet somewhere when I was drunk so the next morning I couldn’t remember where so there was only one solution: get drunk again’. The Irish way: If you have a problem you should get drunk. Welja… misschien niet meteen mijn dingJ

Maandag heb ik eindelijk eens alles geregeld en was de campus vol leven. Inschrijvingsgeld is hier standaard 4500euro, lang leven de Belgische verzorgingsstaat dusJ (neen, als Erasmussers moet je dat niet betalen)

Maar dat is wel het enige negatieve dat over het universiteitsgebeuren te vertellen valt; voorts zijn de mensen hier echt allemaal zeer aardig en geïnteresseerd in wie je bent (of ze faken dat heel goedJ). Ik heb met 2 professors gebabbeld over de Belgian crisisJ Ze zijn een beetje bang dat als België barst de scheidingsdrang hier ook terug gaat beginnen kriebelen.

Mijn vakken zijn:

*Psychoanalysis and Film: Theoriën van vooral Freud leren en linken aan films van vooral Hitchcock en de prof ziet eruit als een rockerJ

*Introduction to Film Studies: Films bestuderen; hoe ze gemaakt worden en wat ze goed maakt (buiten Leonardo of James Franco in de hoofdrol dus, ik zal films eens anders moeten gaan bekijkenJ) De films die moeten ‘gescreend’ en bestudeerd worden zijn allemaal films van voor 1960, wat ik wel jammer vind.

*European Culture: Teksten en boeken over de ontwikkeling van de Europese cultuur lezen en analyseren.

En dan heb ik nog 2 extra gratis vakken voor International Students genomen om mijn Engels een beetje op punt te zetten:

*Academic writing

*Spoken English and cultural issues

De vakken zijn allemaal 100% coursework (= druk dus want ik zal veel papers moeten schrijven en seminaries voorbereiden) dus ik weet niet of ik nog ga terugkomen in Januari. Zoniet zal het avontuur hier half december al over zijn.

Mijn avonden zijn tot nu toe altijd goed gevuld geweest. Maandagavond was er een soort van openingsfeestje; “Fresher’s Ball” in de Students’ Union. Dat was echt plezantJ Blijkt dat de Erasmussers over heel wat dansvibes beschikkenJ De feestjes duren hier van 22u-1u, fantastische uren vind ik. Was dat in Leuven ook maar zo.

Dinsdagavond heeft de Provost (echt boeiende kerel trouwens) van de Universiteit ons een gratis etentje gegevenJ Hoe sympathiekJ En daarna was er een Irish Night voor International Students. De sweeties waren heerlijk maar het dansgedeelte was nogal treurig; eindeloos lange variaties op stoelendans en andere kinderachtige spelletjes.

Woensdag was er weer gratis eten voorzien; door de plaatselijke kerkgemeenschap deze keer en daarna zijn we naar Kelly’s geweest, een soort van Ierse Versuz. Alleen is dat hier nog harder een sletten- en janettenparade. Ik voelde me enorm overdressedJ Daarna heb ik nog een paar afleveringen van South Park gezien en stonden Ronan en Kris erop me terug te wandelen. Natuurlijk kon dat weer niet normaal verlopen met Ronan erbij. Hij moest persé op de campus op vossenjacht (blijkbaar een vrij gewone hobby hier). Dus moesten we in de schaduw gaan staan terwijl hij geluiden maakte die moesten lijken op een konijn dat aan het sterven was en dan zou er een vos tevoorschijn komen. Allemaal een beetje veel voor mijn kritische geest. Ik heb hier wel al konijnen en eekhoorntjes gezien maar vossen...? Geheel in lijn van mijn verwachting is er geen vos komen opdagenJ

Donderdag heeft Arsan (ken de schrijfwijze niet) uit Kameroen een soort van exotisch maal voor ons gemaakt. Echt overheerlijk! En een zeer grappig persoon ook.

Vrijdag is de avond begonnen met een heerlijk glaasje Baileys, dé allerbeste Ierse liqueur! Later was het wekelijks avondje in de Anchorbar, zowat de enige trendy keet hier in de buurt. Weer bleek dat de Erasmussers kunnen dansenJ Al was ik wegens beginnende verkoudheid niet echt in de mood... (ja het weer is hier nogal treurig)

Zaterdag heb ik met Gretchen en Kirsten ontbijt gemaakt voor de anderen. Het is te zeggen, Gretchen gaf de bevelen en wij voerden ze uitJ Ik weet nu hoe je Amerikaanse pannekoeken maakt met maïs en ajuinen in en ze waren echt lekker. Ik denk dat ik eens een receptenboekje ofzo moet aanleggen van alle internationale gerechten die ik hier leer. Het is al algemeen geweten dat ik een grote culinaire leek ben. Toch zou ik graag eens iets Belgisch te eten geven; iemand ideetjes? (neen, een frituur en een wafelijzer hebben we nietJ)

En vandaag hebben we een tripje gemaakt naar (London)Derry (officieel Brits-protestantse naam Londonderry maar de Iers-katholieken blijven het gewoon Derry noemen). Hier zijn de Ierse ‘troubles’ eindelijk duidelijk voor me geworden. Het was echt heel boeiend om te zien hoeveel impact de Brits-Ierse problemen op de mensen hebben gehad; vooral Bloody Sunday is nooit vergeten (en nooit vergeven?) (-> in 1972, toen Britse militairen zomaar schoten op ongewapende Ierse betogers waarbij 13 personen onmiddellijk ter plekke stierven waaronder een heleboel akelig jonge gastjes...) Ondertussen zijn mijn paraplu en tissues mijn beste vriendjes gewordenJ Je kan hier trouwens pocketparaplu’s in automaten in stations kopen, marktgericht denken noemen ze dat.

Ziezo ik ben moe en een beetje ziek maar klaar voor een nieuwe week vol Iers avontuur! U hoort er volgende week weer alles van.

Ik hoor dat op het thuisfront alles zijn gewone gangetje gaat (wel min of meer, op de babyboom in de familie na). Met momenten vind ik het wel jammer dat ik zoveel andere dingen mis in mijn vertrouwde omgeving maar soit, dit is al zo’n ervaring geweest dat ik er graag nog even mee doorgaJ

Voor iedereen die de nood voelt mijn verblijf hier op te vrolijken met een briefje ofzo; mijn verblijfsadres:

Sarah J.C. Dejaegher

Flat No 14 Maple Lodge

Piggery Lane

COLERAINE

Co. Londonderry

Northern Ireland

BT52 1GA

Pakketjes moeten echter verstuurd worden naar:

Sarah J.C. Dejaegher

Accomodation Service

University of Ulster Coleraine

Cromore Road

Coleraine

Co. Londonderry

Northern Ireland

BT52 ISA

***Veel liefs***,

Sarah

Hoi iedereen!

Ik ben net terug van een weekje Sardinië met Anke, Laura en Elien en net zoals vorig jaar was ons tripje weer een groot avontuur. Eerst zijn we richting Cagliari gevlogen en daar Cagliari town bezocht dat naar mijn mening niet veel bijzonders was. Veel verkeer, weinig wauw-momenten en meteen van dag 1 aangevallen door allerlei insecten (muggenspray bleek even noodzakelijk als zonnecrème, met dank aan Elies die erop aandrong dat ding toch mee te slepenJ). Gezien de ‘market’ van de camping nauwelijks meer verkocht dan wat beschuiten zijn we ’s avonds pizza gaan eten in een soort van dans-restaurant. Met de hand op het hart, ik heb nog nooit zo’n geweldige pizza gegeten! Het zou helaas de enige pizza van de reis worden...

Zaterdagmorgen werd ik tijdens het inpakken van de tenten verrast door een smsje van Annemarie die al drie maand in blijde verwachting is, hoera! In maart word ik tante J Daarna hebben we de trein genomen richting Oristano en heb ik uren zitten nadenken over een originele reply op dat smsje. Ik weet niet meer wat het uiteindelijk is gewordenJ Na wat gezoek (de Sardijnse bevolking verstaat unaniem geen woord engels of frans) zijn we met een bus op een volgende camping geraakt. Deze lag werkelijk in the middle of nowhere tussen bossen en velden waar jagers bezig waren. En ik doe mijn achternaam geen eer aan want ik voelde me heel ongemakkelijk bij al dat schietgeluid.

Zondag was, zoals de Flairoscoop al had voorspeld, een ware mislukkingsdag (of wat was het woord weer dat dat boekske gebruikte? Flopdag ofzo?). We zijn om 6u (bah) opgestaan om de enige bus om 7u te halen naar Thorros, zowat de belangrijkste toeristische trekpleister van dat gebied. Na een uur wachten hebben we besloten dat er geen bus zou komenJ Terug naar de camping dus. Een paar uur later zijn we dan maar terug naar Oristano gegaan waar het enorm heet was. Tragisch genoeg reden er voorts geen bussen meer op zondag (naar Thorros reden gewoon geen bussen buiten juli en augustus). Welja. Problemen dus. Te voet terug naar de camping door de hitte was geen optie in een land waar voetpaden nog moeten uitgevonden worden en waar de Italianen aan 100km/u vlammen en bovendien zou dat uuuren geduurd hebben. Dan maar een taxi gebeld. Die taxirit is uiteindelijk nog – voor mij – het engste moment van de reis geworden. Die gast reed totaal verkeerd en nam zo een superklein zandwegske door de bossen dat maar bleef duren. Toen hij aan een barrière kwam waar hij een soort code moest ingeven om door te mogen werd het me teveel. Mijn reisgenoten konden het ook niet laten wild te speculeren over de maffia enzo (de ‘tuut’ want als je daar het woord ‘maffia’ laat vallen bekijken ze u nogal vies). Ik heb nog eens gevraagd ‘camping Is Arenas?’ ‘Si si’ . Ok, de wegwijzers wezen wel nog steeds naar ‘Golf Is Arenas’. En gezien de camping aan de zee lag hield dat nog wel steek. Uiteindelijk stopten we aan... jawel, midden in de bossen, ver, ver weg van alle beschaving, een golfterrein genaamd ‘Is Arenas’. Toen vroeg ik ‘Campeggio???’ waarop die arme taxi-chauffeur meteen rood werd, zijn meter op 0 zette en omkeerde. Zucht. Camping – Campeggio. Ik heb wel begrip voor de taalbarrière enzo maar toch... De Sardijnen zijn niet zo snugger. Hij heeft zich wel uitgebreid geëxcuseerd en ons uiteindelijk slechts 20euro gerekend. Waardoor een uur van schrik voor mij eindigde met compassie en schaamte om mijn wantrouwenJ ’s Avonds in de ‘pizzeria’ van de camping gaan eten. Nuja, eten. Pizza stond niet op de kaart, ravioli was niet in huis, er was nog één vis verkrijgbaar en de frieten waren net op. Je tent ‘pizzeria’ noemen is dus echt géén garantie om werkelijk pizza te kunnen krijgen in Sardinië. Achja, de spaghetti was ook niet slechtJ

Maandag reden er weer bussen en hebben we een groot zoetwatermeer bezocht met springende vissen, grote hagedissen en gigantische hoeveelheden insecten. En we hebben er Flamengo’s gezien!!! Zeker 3! Heel sierlijke vogels, een waar fotomoment dusJ

Dinsdagmorgen werden we om 5u (bah) gewekt door een hevig onweer en daarna is het weer een beetje omgeslaan. Maar die verkoeling was voor mij wel welkom. We hebben de bus genomen naar Bosa. Een straffe rit, de buschauffeur was ‘retardo’ en scheurde aan hallucinante snelheden door alle kronkelweggetjes. Rijden kunnen die gasten wel. Bosa is een charmant stadje dat het probeert te maken als toeristische must maar – naar mijn mening – toch nog veel moeite zal moeten doen. Hoewel de kleurrijke huisjes wel tof waren om eens door te wandelen. Terug op de camping hebben we ons eindelijk gewaagd aan een partijtje tennis en was de zee door de wind lekker wild. Dolle golvenpret dus!

Woensdag was uiteindelijk nog de mooiste dag. We hebben eens geen bus genomen en zijn gewoon via de kust naar het nabijgelegen dorpje gewandeld dat een pareltje bleek te zijn. Veel palmbomen, een pittoresk baaitje, schattige huisjes met lieflijke bloementuintjes en een eeuwenoude Nuraghi. Genieten dusJ

Donderdagmorgen zijn we om 5u (bah) opgestaan om onder een indrukwekkende sterrenhemel huiswaarts te trekken. Alwaar ik nog snel de laatste zaken moest inpakken enzo om vrijdagmorgen op Erasmus te vertrekken, nogal nauwe tijdsspanne allemaal ik weet hetJ

Mijn grootste tip voor mensen die zin hebben in Sardinië: ga er enkel naartoe als je zelf een auto mag/kan huren en als je geen schrik hebt van mensen (en nee, het zijn niet enkel de jonge gasten, de Sardijnse oudjes zondigen minstens even lustig) die alle snelheidsbeperkingen consequent aan hun laars lappenJ Voorts heeft het eiland veel mooie ongerepte natuurplekjes maar qua stadjes is het niet echt spectaculair.

Tot gauw en veel liefs,

Sarah* 

Hoi iedereen!

Ik heb even zitten nadenken over een gepaste inleiding voor deze blog maar het blijkt nu al dat ik geen creatief schrijverstalent ben J Bovendien zit niet iedereen te wachten op mijn verhalen maar voor die paar geïnteresseerden op het thuisfront ga ik het toch proberen bij te houden. En ja, het zullen slechts indrukken zijn, alles vanuit mijn perspectief dus... vooral zeverJ Om het samen te vatten met Bridget Jones’ woorden: “It’s just a diary, everyone knows diaries are just full of crap”.

Groetjes,

Sarah*