Afscheidsweek.

Maandagvoormiddag heb ik van het International Office een bon van 25pond gekregen om te spenderen bij Tesco’s. Blijkbaar was ik gelukkige winnaar van een trekking dankzij mijn medewerking aan een enquete over de welkomstweek in september. Ironisch genoeg heb ik de welkomstweek gemist dus was mijn ingevulde enquete niks waard maar achJ Gelukkig dat ik hier nu nog was om die prijs te gaan halen (hoe laat zijn ze daar niet mee)! Daarna hebben de weinig overgebleven Erasmussers samen een verjaardag gevierd en ‘s avonds zijn ik en Gretchen gaan dinneren bij Pamela thuis, een Ierse vriendin. Vervolgens zijn we om 23h Tesco’s binnengevallen om te doen wat je moet doen met een gewonnen bon: SPEND! En liefst aan onzinnige dingen. WC-papier, Microwave popcorn en een fles peperdure Baileys om het afscheid te verwerken. DankjewelJ

Daarna hebben we ons in onze flat teruggetrokken – Maple Lodge was ondertussen een spookdorp geworden... Maar wij achtergelatenen zouden een vet feestje houden met ons tweetjesJ En ja, het was legendarisch! ‘Time of your life’ van Greenday hebben we tot officieel afscheidslied gedoopt en zo’n 10 meegezongenJ

Dinsdag was ik in alle staten: mijn laatste dag!!! Ik had nauwelijks geslapen, so many thoughts running through my mind... Het is zo vreemd om ergens maanden te wonen en dan gewoon te vertrekken! Ik ben ’s morgens een kopje thee gaan drinken bij een bevriende professor, ben nog een laatste keer Coleraine ingetrokken en daarna valiez ingepakt, nog een paar vrienden over de vloer gehad, kamer gekuist, was gedaan en lang, zeer lang voor me uit gestaard...

Woensdagmorgen was het dan zover, afscheid van de University of Ulster, Maple Lodge Flat n°14, Coleraine en Noord-Ierland in het algemeen. Tot mijn verbazing was ik veel minder emotioneel dan verwacht. Het leek ook niet alsof ik op het punt stond voorgoed te vertrekken... Ik heb dan ook op een vrij banale wijze (-> “I’ll see you soon!” (yeah right)) afscheid genomen van Gretchen en Alex en Kevin heeft me naar het station gebracht alwaar ik uitgebreid afscheid heb genomen van Paul (die ik zo goed als zeker terugzie als hij in Juni cyclingcompetitie komt doen in België; dat vooruitzicht maakte het afscheid net dat ietsje minder dramatischJ). De treinrit richting Dublin heb ik de hele tijd zitten denken aan de dag dat ik aankwam en hoeveel er tussen nu en dan is veranderd... Veel. In mijn hoofd toch.

In Dublin aangekomen meteen mijn zus gaan oppikken op de luchthaven. Wat raar om terug een vertrouwd gezicht te zien. We hebben heel de avond bijgebabbeld.

Donderdag hebben we aan Dublin-sightseeing gedaan en ’s avonds naar ‘Enchanted’ gaan zien. Wat een leuke feelgoodfilmJ Daarna naar goede gewoonte verloren gelopen. Ik denk dat ik zo’n uur de weg ben kwijt geweest maar we kunnen wel stellen dat we alle uithoeken van Dublin hebben gezienJ

Vrijdag was het mijn verjaardag – al 20 verdorie – en heb ik een paar leuke kaartjes en smsjes gekregen. Voorts hebben we de kerstmarkt bezocht die niet zo geweldig was en een heleboel souveniertjes aangeschaft. Dublin liep over van de kerstshoppers en met de kerstversiering was het er echt een magische stemming (die af en toe verstoord werd door de massale aanwezigheid van bedelaars...) ’s Avonds zijn we gaan ijsschaatsen, een zeer plezante bezigheid die ik dringend eens vaker moet gaan doenJ

Zaterdag zijn we een dagtour gaan doen in Wicklow-natuurreservaat en hebben we onder andere een setting voor ‘Bravehaert’ gezien (zie foto’s). Echt knap binnenland – ik zal adembenemend Ierland toch wel gaan missen. Gezien Lies een beetje te jong is om het bruisende publeven mee te verkennen zijn we ’s avonds weer naar de cinema geweest; dit keer ‘PS I love you’. Blijkbaar een zeer toepasselijke film, Ierse charmes komen er ruim aan bod en er zijn zelfs scenes in Dublin en WicklowJ

Daarna was mijn allerlaatste nacht op het eiland aangebroken. Ik heb niet goed geslapen. Momenteel zit ik op de luchthaven op mijn vlucht te wachten en het moet gezegd – veel zin om naar huis te gaan heb ik niet. Het is raar en ik heb wat schrik voor het zwarte gat. Maar goed, genoeg emozeik. Als het vliegtuig niet crasht zal ik vanuit het thuisfront een engelse post plaatsen zodat mijn Erasmusvriendjes kunnen lezen hoe ik het stel na het avontuurJ

Veel liefs en tot over enkele uren,

Sarah*